Wizja lokalna zrobiona przy słońcu daje złudzenie, że wszystko się zmieści i wszędzie da się dojechać. Ten sam teren po dwóch dniach deszczu zmienia się w miejsce, po którym nie przejedzie samochód dostawczy, a wózek transportowy grzęźnie na pierwszym metrze. Dlatego przygotowanie terenu pod stoiska gastronomiczne zaczyna się od pytania, jak wygląda to miejsce w najgorszym możliwym wariancie pogodowym.
Druga rzecz to własność i zasady. Park miejski, teren prywatny i obszar objęty ochroną mają różne regulaminy dotyczące wjazdu pojazdów, wbijania kotew w grunt, rozpalania ognia i pory zakończenia imprezy. Te ograniczenia zmieniają projekt rozmieszczenia stref, więc trzeba je znać przed rysowaniem planu, a nie po.
Ustawienie ciężkiego sprzętu na miękkim gruncie kończy się zapadaniem nóg i przechyleniem blatu. Prostym zabezpieczeniem są płyty rozkładające nacisk pod stopami konstrukcji i pod kołami cięższych urządzeń. Przy wyraźnym spadku terenu potrzebne są regulowane stopy, bo blat ustawiony pod kątem uniemożliwia normalną pracę przy wydawaniu napojów.
Zanim ktokolwiek zacznie kotwić namiot, warto ustalić przebieg instalacji podziemnych. Kabel zasilający oświetlenie parkowe albo nitka nawadniania trawnika leżą płycej, niż się wydaje, a ich uszkodzenie to koszt, którego nie pokryje żadna rezerwa w budżecie imprezy.
Przy wydarzeniach w parkach i na terenach zamkniętych często obowiązuje okno czasowe na wjazd. Przekroczenie go oznacza, że resztę sprzętu trzeba przenieść ręcznie, co zmienia potrzebną liczbę osób przy montażu.
Namiot albo pawilon nad stanowiskiem pełni dwie funkcje: chroni przed deszczem i przed słońcem, które w pełnym nasłonecznieniu potrafi podnieść temperaturę pracy do poziomu utrudniającego przechowywanie produktów. Kluczowe jest jednak obciążenie konstrukcji. Balasty przy każdej nodze i odciągi to nie nadgorliwość, tylko standard przy każdej konstrukcji ustawianej na otwartej przestrzeni.
Warto też pomyśleć o kierunku, z którego zwykle wieje w danym miejscu, i ustawić ściany boczne tak, by osłaniały stanowisko, a nie działały jak żagiel. Przy prognozie z silniejszymi podmuchami wcześniejsza decyzja o złożeniu bocznych ścian jest bezpieczniejsza niż improwizacja w trakcie wydarzenia.
Przygotowanie terenu nie jest osobnym zadaniem. Wynik tych ustaleń wchodzi wprost do rozpiski dnia: określa, o której ekipy mogą wjechać, ile czasu zajmie montaż i gdzie stanie sprzęt. Z tego samego powodu dobrze zaplanowany teren i sprawna strefa napojów w plenerze to jedna decyzja rozpisana na dwa etapy.
Na koniec praktyczny nawyk: po wizji lokalnej zrób kilka zdjęć z poziomu oczu i jedno szerokie z odległości. Przy późniejszym planowaniu rozmieszczenia stanowisk to one pokazują, czego nie widać na planie terenu.
Autor